Veelgestelde vragen

Nederlands

Het woord Zeitgeist staat voor 'de dominante manier van denken en handelen in een bepaalde tijd'. Beweging impliceert verandering. De Zeitgeist Beweging zoekt zodoende naar het veranderen van de huidige dominante manier van denken en handelen.

De belangrijkste stap naar wezenlijke verandering komt uit bewustwording van de werking van onze huidige maatschappij en vervolgens bewustwording van de mogelijkheden van vandaag de dag. Bewustwording komt met een inspanning van de kritische geest. Dit kost tijd en energie en is niet altijd even makkelijk of leuk. Het is een inspanning van de hersens om met ons verstand tot een beter begrip te komen, middels de “wetenschappelijke methode”. Het is vanuit deze bewustwording dat een mentaliteitsverandering en andere levenshouding zich kan ontwikkelen en vanuit deze bewustwording dat de vele individuele initiatieven voort kunnen vloeien om elkaar middels deze methodiek te vinden in een gedeelde richting in verandering.

Het is vanuit deze bewustwording en methodiek dat zich de volgende intentieverklaring heeft ontwikkeld:
“De Zeitgeist Beweging, opgericht in 2008, is een organisatie ter bevordering van duurzaamheid die zich door middel van een netwerk van wereldwijde en regionale afdelingen, projectteams, jaarlijkse evenementen, media en liefdadigheidswerk, bezighoudt met activisme vanuit de gemeenschap en bewustzijnsacties.

Het principiële oogmerk van de beweging behelst de erkenning van het feit dat de meeste sociale problemen die de menselijke soort op dit moment bedreigen niet het resultaat zijn van diepgewortelde corruptie, schaarste, politieke beleidsvoering, gevolg van “de menselijke natuur” of andere factoren die hiervoor in de activistengemeenschap gewoonlijk verantwoordelijk worden gesteld. De Beweging identificeert thema’s als armoede, corruptie, maatschappelijke ineenstorting, dakloosheid, oorlog, hongersnood en dergelijke eerder als symptomen van een verouderde sociale structuur.

Terwijl tussenstappen in het hervormingsproces en hulpbetoon naar de gemeenschap de steun hebben van de Beweging, is de bepalende doelstelling hier het tot stand brengen van een nieuw sociaal-economisch model. Dit model is gebaseerd op technisch verantwoord beheer, het toewijzen en de distributie van bronnen en middelen, met behulp van de wetenschappelijke methode, om problemen te beredeneren en doelmatige oplossingen te vinden.

Dit “Resource Based Economy” model is een directe, technische aanpak van sociaal beheer, in tegenstelling tot een monetair of zelfs politiek systeem. Het gaat over het actualiseren van de werking van de maatschappij volgens de meest geavanceerde en beproefde methodes die de wetenschap te bieden heeft. Hierbij kunnen we de schadelijke gevolgen en beperkingen van ons huidige monetaire systeem zoals winsten, bedrijven en andere structurele of motiverende componenten achter ons laten.

De Beweging is trouw aan een gedachtegang, niet aan personen of instellingen. Met andere woorden: deze beschouwing houdt in dat we met behulp van sociaal gericht onderzoek en beproefde inzichten in wetenschap en technologie, op logische wijze, tot maatschappelijke toepassingen kunnen komen. Deze zouden fundamenteel doelmatiger aan de menselijke behoeften kunnen voldoen. Zó goed zelfs, dat er weinig of geen reden is om aan te nemen dat oorlog, armoede, 95% van de misdaad en veel andere op geld terug te voeren schaarsteverschijnselen, aanwezig in ons huidige model, niet op termijn zouden kunnen worden opgelost.

De activisme- en bewustzijnscampagnes van de Beweging bestrijken zowel de korte als de lange termijn. De langetermijnvisie is de overgang naar een “Resource Based Economy”. 
Maar, de beweging onderkent ook de behoefte aan overbruggende hervormingstechnieken en directe steun vanuit de gemeenschap op weg daar naartoe.

“Monetaire hervorming” is geen door de Beweging voorgestelde eindoplossing op zichzelf. Toch wordt het nut van dergelijke wettelijke benaderingen wél erkend in het kader van overgang en continuïteit. Zo ook het inzamelen van voedsel en kleding en andere hulpprojecten om noodlijdenden op korte termijn te helpen.

 De Beweging ziet ook het nut van deze projecten in omdat we zo anderen helpen in tijden van nood en tegelijk de aandacht vestigen op het hoofddoel, maar niét als langetermijnoplossing.

De Zeitgeist Beweging heeft verder geen banden met welk land of politiek platform dan ook. Ze beschouwt de wereld als één enkel systeem en de menselijke soort als één enkele familie. De Beweging ziet in dat alle landen moeten ontwapenen en bronnen, middelen en ideeën zal moeten delen als wij op lange termijn willen overleven. Vandaar dat de gevonden en voorgestelde oplossingen in het belang moeten zijn van iederéén en niet slechts van een selecte groep.”

‘De werkelijke revolutie is de revolutie van de geest.’ - Jiddu Krishnamurti
Hoewel bewustwording het fundament is waaruit verder kan worden opgebouwd, blijft het voor de Zeitgeist Beweging echter niet alleen bij bewustwording. Het is net zo belangrijk om de initiatieven die hieruit voortkomen te steunen om zodoende ideeën, personen en initiatieven bijeen te brengen om deze verandering te verwezenlijken.

Nederlands

Besproken termen/kwesties:

  • “De beweging”
  • “Leden”
  • “Afdelingen”
  • “Teams”
  • “Projecten”
  • “Coördinatoren”
  • “Consensus van de Rede”
  • “Informatiestroom”
  • “Fondsenwerving”

De Beweging
De beweging bestaat als entiteit uit de wereldwijde verzameling afdelingen die gewoonlijk stad, staat/provincie en natie bevatten. Terwijl de beweging wereldwijd is zijn het per definitie de afdelingen die de fysieke aanwezigheid van de Zeitgeistbeweging gestalte geven. Als je een deel bent van de beweging ben je een deel van je regionale afdeling op het laagste werkingsniveau in je gebied en zodoende een deel van het geheel.



Leden
Om technisch gesproken iemand als lid van de Zeitgeistbeweging te beschouwen moet die iemand actief zijn in een afdeling. Als er in zijn of haar regio geen afdeling bestaat zal een potentieel lid er één starten. Dat gaat in het beginstadium heel eenvoudig in zijn werk want al wat je nodig hebt is een website of een gemeenschapsgroepering van eender welke aard of omvang. Je moet ergens beginnen.

Afdelingen
Afdelingen zijn regionale ledengroepen van de Zeitgeistbeweging, georganiseerd in niveaus.
De huidige afdelingsniveaus zijn, van boven naar beneden:

  1. Internationaal – [landen]
  2. Staat/Provincie – [het volgende lagere niveau van regionale onderverdeling binnen een gegeven land]
  3. Stad/Plaats – [het volgende lagere niveau van regionale onderverdeling binnen een gegeven staat of provincie]

Leden van afdelingen moeten met elkaar en met andere afdelingen kunnen communiceren. Naarmate een afdeling groeit horen de leden regelmatig te vergaderen, in levende lijve of virtueel (online) en deel te nemen aan regionale of wereldwijde evenementen en acties.

Afdelingsvergaderingen vinden plaats per niveau waarbij de coördinatoren vergaderen op hun respectieve niveau. Als we er bijvoorbeeld van uitgaande dat de afdeling van de staat North Carolina geen onderafdelingen bevat, dan zou die afdeling vergaderen met al haar aanwezige leden. Maar de vergadering van het volgende hogere niveau, het land-niveau (USA), zou met enkel de coördinatoren van elke staat zijn, niet met alle leden. Deze indamming is er omwille van de bevattelijkheid aangezien het te moeilijk zou zijn globale meetings te houden met duizenden leden tegelijk.

Teams
Groepen leden, georganiseerd door Teamcoördinators, werkend aan één project of verschillende projecten.

Gewoonlijk zijn er twee soorten teams: globale teams en regionale teams.

Globale teams zijn teams die werken aan centrale projecten van de beweging die betrekking hebben op heel de wereldwijde organisatie. Er zijn momenteel 6 globale teams en elk team heeft zijn eigen stel richtlijnen en werkwijzen voor deelname:

  • vertaalteam
  • ontwikkelaarsteam
  • team voor nieuwsbrieven en persberichten
  • mediaproject-team
  • technologieteam
  • lezingenteam

Regionale teams zijn gewoonlijk vrij van globale beoordeling en worden in het leven geroepen door de afdeling.

Projecten
Eender welke taak of eender welk relevant belang waar een team, globaal of regionaal, het over eens is en dat het aanbeveelt. Vaak zijn dat nieuwsbrieven, evenementen of liefdadigheidsacties.

Coördinatoren
Organiserende en vertegenwoordigende leden voor elke afdeling of elk team.

Dit zijn richtinggevende mensen en organisatoren van het basisoverzicht van de verrichtingen die met een afdeling of team werken aan communicatie en alle verwante beheerskwesties. Je mag ze niet verwarren met leiders of autoriteiten [zoals “presidenten/burgemeesters” of “beslissers”]. Ze zijn even belangrijk als elk ander lid van hun respectieve afdeling of team en zijn niet geplaatst om eindbeslissingen te nemen aangaande de afdeling. Zij zetten zich daarentegen vrijwillig in om informatie waar consensus over bestaat door te spelen naar en van hun afdeling/team, waarbij ze ook vaak het initiatief nemen bij de respectieve projecten. Afdelingscoördinatoren zijn gewoonlijk de oprichtende partij van een gegeven afdeling en het zijn natuurlijk vrijwilligers – net als al de anderen. Ze moeten echter wel de goedkeuring krijgen van de coördinatoren van het volgende hogere niveau. Als er bijvoorbeeld een stadsafdeling moet worden opgericht zal die persoon door de provinciecoördinator beoordeeld worden met betrekking tot de integriteit van dat nieuwe plan. Of er een afdeling komt hangt af van de toewijding en de kennis van de afdelingscoördinator in wording en dat wordt per geval beoordeeld. Dit is één van de zeldzame gevallen dat de coördinator van een stad/provincie/land een “beslissing” moet nemen – in dit geval over een aanvraag tot oprichting van een afdeling onder hun niveau. Ingeval van conflict zal het volgende hogere niveau het als geheel op zich nemen om te proberen te komen tot een consensus gebaseerd op gezond verstand. Globale teamcoördinatoren zijn evenmin mensen met gezag maar, nogmaals, veeleer vrijwillige helpers die ervoor zorgen dat de werking van elk team vlot verloopt. Ingeval van problemen/conflict wordt een coördinatorwissel van een gegeven afdeling/team tot stand gebracht door zowel een consensus binnen het team in kwestie als aan de hand van een beoordeling door de internationale coördinatoren, door middel van rationele consensus.

Rationele Consensus
Rationele consensus mag niet worden verward met het historisch gefaalde traditionele democratische proces van de-massa-die-regeert met één stem per persoon. De Zeitgeistbeweging keurt dat soort democratie niet goed omdat ze gebaseerd is op de foute veronderstelling dat elke deelnemende partij genoeg gevormd is om de intellectueel meest adequate, onbevooroordeelde beslissing te nemen. Goede besluitvorming heeft niets van doen met de belangen van een groep mensen, noch die van één enkel individu. Goede besluitvorming is een puur technisch proces van logische beoordeling van een gegeven stel variabelen en kan dus alleen worden gebaseerd op tastbare, technische parameters – niet op het vage, niet ondersteunde waardeoordeel-van-de-massa, waarvan de zuivere democratische theorie verkeerdelijk veronderstelt dat ze integriteit bevat. Met andere woorden, elk argument van een gegeven lid moet logisch worden ondersteund door één of meerdere externe referenties – op een heldere manier beredeneerd in overleg om het genomen besluit te ondersteunen. Het vóórkomen van dit redeneren zou je een “zaak” kunnen noemen.

Laten we het voorbeeld nemen van een afdelings-scenario: als er zich binnen de groep een meningsverschil voordoet zal het proces van rationele consensus worden opgestart wat van elke conflicterende partij vereist dat ze hun zaak voorstellen aan al de anderen. Deze zaak moet bestaan uit technisch beredeneerde factoren/voorvallen/voorbeelden die kunnen worden beoordeeld buiten de bewoordingen om van de persoon die de zaak voordraagt. Met andere woorden, toespelingen, veronderstellingen en ingesteldheden hebben geen waarde. Als het argument niet op één of andere manier kan worden gekwantificeerd is het niet geldig als argument.

Stel dat een lid een probleem heeft met het optreden van een coördinator en hem graag verwijderd zou zien. Stel dat de redenering achter de zaak is dat de coördinator de belangen/ideeën van de meerderheid van de groep niet behoorlijk vertegenwoordigt.

In dit scenario zou een aantal technische voorbeelden moeten worden geleverd op basis waarvan de groep zich een eigen oordeel kan vormen. Daarop wordt er binnen die groep een “democratische” consensus gevormd enkel gebaseerd op het daar gepresenteerde bewijs – niet op de expressie van individuen zelf. Welnu, hoewel dit proces voldoende eenvoudig en direct is – gelijkend op traditionele democratie – kan de beslissing nog altijd te niet worden gedaan door het hogere niveau in de afdelingenstructuur, mochten de bereikte conclusies verdacht zijn qua technische redenering. Deze uitgebreide beoordeling is er om foutieve conclusies van een slecht geïnformeerd of bevooroordeeld iemand uit het ledenbestand te vermijden.

Met andere woorden, ook al bestaat er binnen de betreffende afdeling een rationele consensus over de afzetting van een provinciale afdelingscoördinator, dan nog kan de rationele consensus van het land-niveau vereist zijn [dwz consensus tussen alle provincies] als veiligheid tegen foutieve of bevooroordeelde groepsbeslissingen of zelfs tegen infiltraties door derden met de bedoeling om kwaad te stichten. Aangezien deze situaties zeer zeldzaam zijn en zich gewoonlijk voordoen in zeer kleine afdelingen op een laag niveau worden de factoren die een dergelijke interventie omvatten natuurlijk per geval beschouwd.

Los hiervan is het belangrijk erop te wijzen dat er op zich persoonlijk niets te verdienen valt door coördinator te zijn van een afdeling of team. Misbruik van deze positie heeft niets te bieden qua opbrengst voor eigenbelang, behalve misschien ego-bevrediging. Je krijgt geen loon en gewoonlijk is het een meer stresserende positie vanwege de inherente verantwoordelijkheid. Velen afkomstig uit de hyper-democratisch gebrainwashte hoek gaan ervan uit dat de consensus van de massa het enige is wat we kunnen vertrouwen terwijl het individu totaal onbetrouwbaar is. Deze cynische kijk moet worden bijgesteld om te begrijpen dat mensen, in een omgeving waar je geen beloning kan vinden voor enggeestig eigenbelang, geen reden zullen vinden om uit gewoonte dat enggeestige eigenbelang te blijven herhalen. Dit is bovendien één van de belangrijkste redenen waarom de beweging in zijn geheel werkt zonder geld – omdat geld altijd het kader schept voor corruptie op basisniveau, zoals de geschiedenis ons leert.

Doorgeven van informatie [tussen afdelingsniveaus]
Elk afdelingsniveau heeft een zittende coördinator of aantal coördinatoren en deze coördinatoren zijn enkel de communicatieverantwoordelijken voor het belang van die afdeling terwijl ze in bepaalde gevallen nodig zijn om beslissingen te nemen aangaande conflicten/aanstellingen op het niveau onder hen [Zie boven]. In alle gevallen is rationele consensus het proces van besluitvorming en dat onderstreept ook op natuurlijke wijze wat we het “doorgeven van informatie” zouden kunnen noemen.

Informatie wordt besproken binnen alle afdelingen tijdens hun respectieve regelmatige bijeenkomsten, live of online, met rationele consensus over eender welk probleem van enig belang. Vervolgens wordt een gegeven idee, als het relevant is voor de wereldwijde beweging, op een koers gezet van de basis naar de top via een proces van systematische vertegenwoordiging door coördinatoren. Als een stadsafdeling [bv Chicago] een idee/project wil voorstellen waarvan ze het gevoel heeft dat het toepasbaar zou zijn op de gehele Zeitgeistbeweging, dan wordt dat idee voorgesteld en besproken op het staatsniveau [in dit geval Illinois], met alle andere stadsafdelingen. Zo gauw de rationele consensus bereikt wordt op dat niveau brengt de staatscoördinator het idee naar het landsniveau [in dit geval de USA], waar het idee wordt voorgesteld en besproken met alle staten/provincies. Van zodra er op dat niveau rationele consensus wordt bereikt brengt de landscoördinator het idee naar het internationale niveau [de wereld, dus], waar het idee wordt voorgesteld en besproken met alle landen. Het is op dit niveau dat het idee door rationele consensus zou worden geïmplementeerd.

Dit is de “bottom-up”-aanpak. Daarna kunnen “top-down”-richtlijnen worden voorgesteld die alle afdelingshandelingen betreffen. Het spreekt vanzelf dat er middenveld-voorstellen zijn die hun oorsprong niet op het laagste niveau hebben maar op een tussenniveau of op het hoogste niveau. In dit geval is het de verantwoordelijkheid van iedere coördinator van de beweging de kwesties voor te leggen aan hun respectieve afdelingen en in geval van conflict wordt dan de bottom up-aanpak weer gebruikt om rationele consensus te bereiken en zodoende tot een besluit te komen.

Fondsenwerving
De beweging werkt in de regel op basis van het besteden van tijd, niet van geld. Het is geen enkele afdeling toegestaan rechtstreekse, open schenkingen te aanvaarden. Over het algemeen werkt de beweging bewust volgens een model van persoonlijke bijdrage en vrijwillige inzet. Er zijn echter twee fundamentele uitzonderingen. Aangezien het geld kost om de websites te hebben verdient het aanbieden van simpele merchandise-spullen respect. De globale website biedt bijvoorbeeld één enkel shirt aan om te helpen de administratie- en hostingkosten te compenseren. Elke afdeling mag ook een zelfgemaakt shirt of iets dergelijks aanbieden. Alle buitensporige merchandising zal echter worden beëindigd als ze aanleiding geeft tot misbruik. Zulke beslissingen worden genomen door consensus onder internationale/globale beheerders.

De 2de uitzondering is wanneer een specifiek tijdelijk project vereist is waar fondsen voor nodig zijn. Gewoonlijk wordt er verwacht dat dergelijke fondsen komen van één of meerdere individuen die direct met de afdeling werken. Mocht dat niet mogelijk blijken, dan kan er een volledig transparant tijdelijk donatiesysteem op poten worden gezet om aan de behoefte van dat project te voldoen.

Nederlands

De Zeitgeistbeweging is zeer verschillend van de meeste huidige activistengemeenschappen of politieke/sociale bewegingen door de manier waarop het de meeste maatschappijproblemen beschouwt die algemeen in de wereld voorkomen.

Kort gezegd wordt het sociaal systeem zelf beschouwd als de hoofdoorzaak, waarbij menselijk gedrag en gevolgen ervan – corruptie, vervuiling, oorlogen, verspilling, uitbuiting en daardoor de vervorming van waarden en psychologie – worden gezien als symptomen van deze fundamentele hoofdoorzaak.

Moderne psychologische en sociologische studies hebben vastgesteld dat menselijke daden gevoelig zijn voor invloed uit de omgeving. Wat door de cultuur wordt beloond wordt gewoonlijk bestendigd. Het wordt bijvoorbeeld gewoonlijk als “morele” kwestie beschouwd wanneer een bedrijf met opzet het milieu vervuilt om te besparen. Velen roepen het uit dat de mensen van dat bedrijf die zoiets toestaan vast “corrupt” moeten zijn. De fout zit hem echter in de veronderstelling. Als we bestaan in een systeem dat ons toestaat “geld te sparen” en zo “economisch efficiënter” te zijn door uit te buiten, te misbruiken of onverschillig te zijn, waarom zouden we dan niet verwachten dat dat zou gebeuren, vooral in een systeem gebaseerd op concurrentie waar men steeds op zoek is naar voordeel?

Met andere woorden: “corruptie” wordt aangewakkerd. Bijgevolg is de oplossing niet meer “wetten” om te proberen dit gedrag te doen ophouden. De oplossing is een sociaal systeem in het leven roepen dat zulk gedrag op geen enkele manier aanwakkert of beloont. Wetten zijn slechts “pleisters” die de inwendige logica van het systeem in zijn huidige vorm tegenwerken.

En terwijl de Zeitgeistbeweging best wel voedselinzamelingen en andere programma’s heeft lopen om de druk te verzachten die inherent is aan ons huidig sociaal model (dat, nogmaals, wordt beschouwd als de fundamentele oorzaak van één miljard hongerlijders, werkloosheid, het verspillen van grondstoffen en wraakroepende hoeveelheden vervuiling en afval) beschouwt ze zulke acties niet als oplossingen want die richten zich enkel op de symptomen. Wij zien de verandering van het sociale systeem als de oplossing die we echt nodig hebben, zodat mensen hun waarden en gedrag veranderen.

Over deze kwestie zou nog veel meer gezegd kunnen worden. Bekijk alsjeblieft onze documentatie voor meer voorbeelden van hoe de huidige sociale orde – met name vanuit economisch standpunt – de hoofdoorzaak van de meeste van onze problemen is en ons gebrek aan duurzaamheid definieert.

Nederlands

Het blijkt dat alle oplossingen die vandaag in de wereld worden aangereikt geworteld zijn in de huidige sociale orde en haar praktijken.

Er zijn bijvoorbeeld meer dan een miljard mensen met honger in de wereld en de meest gangbare oplossingen doen gewoonlijk op één of andere manier beroep op geld om de benodigde hulpmiddelen vrij te maken.

De Zeitgeistbeweging neemt een heel verschillend standpunt in. In plaats van ieder probleem geval per geval te nemen en te werken om dat probleem op te lossen binnen de beperkingen van het gebruikelijke aanvaarde systeem – een systeem dat best wel eens zelf het probleem zou kunnen veroorzaken – doet de Zeitgeistbeweging een stap achteruit om de inherente logica van de kwesties zelf te overzien en hoe ze zich verhouden tot de evoluerende wetenschappelijke norm (rekening houdend met de wetenschappelijke methode) – zonder rekenging te houden met sociale traditie en gewoonte.

In het geval van de 1 miljard hongerende mensen ligt de oplossing niet in meer schenkingen, meer overheidssubsidies of zelfs wetgeving om mogelijk aan de basis van het probleem liggend misbruik en uitbuiting in zulke regio’s te beperken want dat zijn niet de rechtstreekse oplossingen aangezien ze geen verband houden met de overlevingsmechanismen. Ze houden veeleer verband met en doen beroep op huidige sociale gebruiken.

De echte kwestie en dus ook de echte logica is technisch – niet politiek of financieel – van aard. Hongersnood is een technisch probleem waarbij onvervuilde levensnoodzakelijke grondstoffen om één of andere reden niet aan een bepaalde regio beschikbaar worden gesteld. Is er ergens een milieubeperking waardoor deze grondstoffen niet beschikbaar zijn? Vandaag is het antwoord daarop duidelijk nee. De Wereldgezondheidsorganisatie en anderen merken op dat er meer dan genoeg voedsel wordt geproduceerd in de wereld om iedereen te voeden en we hebben ook de geschikte technische middelen om te ontzilten en vervuild water te zuiveren om het weer veilig drinkbaar te maken. Dat kan gebeuren op industriële schaal.

De financiële aanpak heeft kennelijk een inherente zwakte waardoor de fundamentele levensnoodzakelijke grondstoffen en toebehoren niet aan 1 miljard mensen. Het is m.a.w. economisch inefficiënt, in de ware zin van de definitie van “economie”.

De technische aanpak, die aantoont dat deze zaken wel degelijk mogelijk zijn zodat niemand honger zou hoeven te lijden, zegt dat als het mogelijk is we gewoon een manier moeten vinden en voorbijgaan aan het huidige sociale gebruik, als dat nodig mocht zijn.

Zoals dat vrij algemeen voorkomt in de documentatie van de Zeitgeistbeweging zien wij de financiële structuur in zijn geheel als een grondoorzaak van de meeste problemen in de wereld – met de technische realiteit van wat mogelijk is als de oplossing qua aanpak. Ze is gebaseerd op wetenschappelijke oorzakelijkheid, niet op financiële oorzakelijkheid. In een wereld van extreme vooruitgang in informatica en mechanische technologie is het grote besef dat we veel meer dan ooit kunnen doen om aan de behoeften van de menselijke bevolking te voldoen, terwijl we tegelijkertijd een logica ontwikkelen waarin de meeste milieu- en maatschappijproblemen waar we vandaag voor staan morgen uit de weg zouden zijn als we gewoonweg onze bijgewerkte inzichten nu zouden toepassen.

Nederlands
  1. Geen geld of marktsysteem
  2. Automatisering van arbeid
  3. Technologische eenmaking van de Aarde via systematische aanpak
  4. Toegang gaat voor bezit
  5. Op zichzelf staande/lokaal aangepaste stads- en productiesystemen
  6. Wetenschap als de methode voor bestuur

1. Geen geld of marktsysteem
De makt-theorie veronderstelt een aantal dingen die ofwel fout zijn gebleken, of van marginaal nut, of soms ronduit schadelijk voor de maatschappij.
De kernproblemen om nader te bekijken zijn de volgende:

A) De behoefte aan “oneindige groei” die wiskundig niet volgehouden kan worden en zeer nadelig is voor het milieu. De gehele basis van het marktsysteem is niet het intelligente beheer van onze overwegend eindige grondstoffen op deze planeet maar veeleer hun voortdurende winning en verbruik met het oog op winst en “economische groei”. Om mensen aan het werk te houden moet er voortdurend worden geconsumeerd, ongeacht de staat van het milieu en vaak ongeacht het nut van de producten.

B) Een motivatiesysteem dat corruptie genereert. Vaak wordt beweerd dat concurrentie en de markt de motivatie creëren om te handelen in het belang van de sociale vooruitgang. Terwijl dit deels juist is genereren ze een even groot, zo niet groter deel corruptie in de vorm van geplande veroudering, gewone misdaad, oorlogen, financiële fraude op grote schaal, uitbuiting van arbeiders en vele andere kwesties. De meeste mensen die vandaag in de gevangenis zitten zitten daar door geld-gerelateerde misdaad of niet gewelddadige drugs-overtredingen. De meeste wetten bestaan in de context van aan geld gerelateerde misdrijven.

En als men de geschiedenis eens kritisch onder de loep zou nemen en een blik zou werpen in de gedocumenteerde biografieën/mentaliteiten van de grootste wetenschappers en uitvinders van onze tijd, zoals N. Tesla, A. Einstein, A. Bell, de gebroeders Wright, zou men vaststellen dat ze hun motivatie niet vonden in het vooruitzicht op geldwinst. Het belang van geld verdienen mag niet worden verward met het belang van de productie van sociaal heilzame producten en vaak leven de twee zelfs op gespannen voet.

C) Een ongecoördineerd, inefficiënt industrieel complex dat enorme hoeveelheden grondstoffen en energie verspilt. Met de komst van globalisering is het in de huidige wereld winstgevender geworden om zowel arbeidskrachten als goederen te importeren en exporteren over heel de wereld dan om lokaal te produceren. Wij importeren bananen uit Ecuador naar de VS en gebotteld water uit Fuji, Japan, terwijl westerse bedrijven naar de behoeftige Derde Wereld gaan om goedkope werkkrachten uit te buiten, enz. Op dezelfde manier kan het proces van grondstofwinning, vervolgens de fabricage van onderdelen, voorts de assemblage, tot de distributie van een gegeven product langs verschillende landen lopen voor dat ene eindproduct, gewoon op grond van arbeids- en productiekosten / eigendomskosten. Deze “kostenefficiëntie” genereert extreme “technische inefficiëntie” en valt enkel te rechtvaardigen binnen het marktsysteem om geld uit te sparen.

In een RBEM (Resource Based Economy Model) ligt de nadruk op maximale technische efficiëntie. Het productieproces is niet verspreid, maar zo gecentraliseerd en gestroomlijnd mogelijk, waarbij de elementen zo weinig mogelijk worden verplaatst, zodat hoeveelheden energie en arbeid worden uitgespaard die vandaag als enorm zouden worden beschouwd, vergeleken met de huidige methodes. Voedsel wordt waar mogelijk lokaal gekweekt (wat bijna altijd het geval is gezien de flexibiliteit van de huidige serre-landbouwtechnologie) terwijl winning, productie en distributie lokaal wordt georganiseerd om zo weinig mogelijk arbeid/transport/plaats te gebruiken, terwijl strategisch gezien de best mogelijke goederen worden geproduceerd (zie meer hieronder). M.a.w. het systeem is ontworpen met het oog op maximale efficiëntie en minimale verspilling.

D) Een neiging naar “gevestigde waarden”. Eenvoudig gezegd, gevestigde industriële/financiële ordes hebben een ingebouwde tendens om de komst van nieuwe, sociaal positieve ontwikkelingen te verhinderen om tot volle ontplooiing te komen, als er een verlies van marktaandeel of winst, en dus van macht, dreigt. Het is belangrijk om rekening te houden met de fundamentele aard van een bedrijf en de daaraan inherente behoefte tot zelfvereeuwiging.

Als iemand een bedrijf opstart, werknemers in dienst neemt, een markt uitbouwt en winstgevend wordt, wat zo in het leven werd geroepen dat zijn, voor een deel, de middelen tot overleving voor een groep mensen. Omdat elke persoon in die groep gewoonlijk voor zijn inkomen afhankelijk wordt van zijn organisatie wordt een natuurlijke, protectionistische neiging gecreëerd zodat eender wat de instelling bedreigt ook het welzijn van de groep/het individu bedreigt. Dit is het weefsel van een “concurrentie”-mentaliteit. Terwijl mensen vrije markt-concurrentie zien als een krachtmeting tussen twee of meer bedrijven, verliezen ze vaak het andere niveau uit het oog – de concurrentie tegen nieuwe ontwikkelingen die hen volkomen verouderd zouden maken.

De beste manier om hierover uit te weiden is door gewoon een voorbeeld te geven, zoals het complot tussen de regering van de VS en de grote oliebedrijven om de ontwikkeling van de volledig elektrische auto (EV) in de VS te beperken. Deze kwestie werd goed gepresenteerd en gestoffeerd in de documentaire genaamd “Who killed the electric car”? Het ultieme argument is hier dat de noodzaak om een gevestigde orde aan te houden ten behoeve van het welzijn van hen die op de loonlijst staan leidt tot een inherente tendens tot verstikking van de vooruitgang. Een nieuwe technologie, die een voorgaande technologie verouderd kan maken zal worden ontvangen met weerstand, tenzij de markt ze op één of andere manier langzaam kan absorberen, wat de bedrijven een overgangsperiode toestaat (d.w.z. het rekken van de hybride wagens in de V.S. in tegenstelling tot de volledig elektrische auto’s die er nu in overvloed zouden kunnen zijn). Er zijn ook grote hoeveelheden bewijsmateriaal dat de FDA zich heeft ingelaten met favoritisme/samenzwering met farmaceutische bedrijven om de beschikbaarheid van geavanceerde generische geneesmiddelen, die de opbrengst van bestaande winstgevende middelen zouden teniet doen, te beperken/te doen stoppen.

In een RBE is er niets waarvan de ontwikkeling of toepassing zou worden vertraagd. Wat veilig en nuttig is zou onmiddellijk in de maatschappij worden toegepast, zonder te worden afgeremd door op zelfbehoud gerichte geld-instanties.

E) Een inherente verouderding die minderwaardige producten tot gevolg heeft, te wijten aan de behoefte om concurrentieel te blijven. Dit zelden onderkende productie-attribuut is nog een voorbeeld van de afval die er wordt gecreëerd in het marktsysteem. Het is erg genoeg dat meerdere bedrijven voortdurend mekaars spullen dupliceren in een poging om hún varianten interessanter te maken voor consumptie door het publiek, maar een nog verkwistender realiteit is dat het, gezien de concurrentiële aard van het systeem, een wiskundige zekerheid is dat elk geproduceerd goed meteen minderwaardig is vanaf het moment dat het wordt gecreëerd, door de noodzaak de kostenbasis van de productie laag te houden om zo concurrentieel te blijven tegenover een ander bedrijf… dat om dezelfde reden hetzelfde doet. Het oude vrije-marktcliché dat producenten “de best mogelijke goederen maken tegen de laagst mogelijke prijzen” is een nodeloos verkwistende realiteit en schadelijk misleidend, want het is onmogelijk voor een bedrijf om de beste materialen of processen te gebruiken voor de productie van wat dan ook, want het zou te duur zijn om een concurrentiele kostenbasis aan te houden.

Fysiek gesproken kunnen ze gewoonweg niet het “strategisch beste” maken – dat is wiskundig onmogelijk. Als dat zo zou zijn zou niemand het kopen want het zou onbetaalbaar zijn door de waarde eigen aan de materialen en methoden van hogere kwaliteit. Denk eraan, mensen kopen wat ze zich kunnen veroorloven. Elke persoon op deze planeet heeft een ingebouwde uitgavenlimiet in het geldsysteem zodat een terugkoppelingslus ontstaat van voortdurende verspilling door inferieure productie, om aan een inferieure vraag te voldoen. In een RBEM worden goederen gemaakt om mee te gaan, met de uitbreiding en het bijwerken van bepaalde goederen al in het ontwerp ingebouwd, ook met een strategische kijk op recycling, waardoor afval wordt beperkt.

U heeft vast opgemerkt dat de term “strategisch beste” werd gebruikt in de voorgaande verklaring. Deze kwalificatie betekent dat goederen worden geproduceerd in het kader van de stand van zaken van de planetaire grondstoffen, waarbij de kwaliteit van de gebruikte materialen gebaseerd is op een vergelijking die rekening houdt met alle relevante attributen, mate van uitputting, negatieve tegenwerkingen en dergelijke. Met andere woorden, wij zouden niet blindelings titanium voor zeg maar alle computerbehuizingen gebruiken, alleen maar omdat dat dat hiervoor misschien het sterkste materiaal is. Zo’n enge kijk zou tot uitputting kunnen leiden. Er zou eerder een waaier aan materiaalkwaliteiten zijn die zou worden beoordeeld aan de hand van een analyse van relevante attributen – zoals vergelijkbare grondstoffen, mate van natuurlijke veroudering voor een gegeven product, statisch gebruik in de gemeenschap, etc. Deze eigenschappen en verhoudingen zouden kunnen worden beoordeeld door programmering, waarbij de strategisch meest levensvatbare oplossing in real time wordt berekend en getoond. Het is gewoon een kwestie van berekenen.

F) Een neiging naar monopolie en kartel door groei en verhoogd marktaandeel als basismotivatie. Dit is een punt dat theoretische economen vaak zullen ontkennen, in de veronderstelling dat open concurrentie zichzelf regelt en dat monopolies en kartels extreem zeldzame uitzonderingen zijn in een vrije-marksysteem. Deze veronderstelling van een “onzichtbare hand” blijkt historisch gezien niet echt op te gaan, om het maar niet te hebben over de prominente wetgeving omtrent de kwestie, wat de onhaalbaarheid ervan bewijst. Er zijn talrijke monopolies geweest in Amerika, zoals Standard Oil en Microsoft. Kartels, wat in wezen monopolies zijn door fusie van de grootste concurrenten in een industrie, bestaan ook heden nog voort, hoewel ze de onoplettende waarnemer minder in het oog springen. Hoe dan ook, de “vrije markt” zelf lost deze kwesties niet op – er komt altijd inmenging van de overheid aan te pas om een monopolie te breken.

Afgezien hiervan is het belangrijkere punt hier dat het voor een bedrijf in een op “groei” gebaseerde economie niet meer dan natuurlijk is te willen groeien en domineren. Dat is tenslotte toch de basis voor economische stabiliteit in de moderne wereld – expansie. De expansie van eender welk bedrijf leidt altijd tot monopolie of kartel want, nogmaals, de fundamentele motivatie van concurrentie is het beter te doen dan de concurrent. Met andere woorden, monopoly en kartel zijn absoluut natuurlijk in het concurrentiesysteem. Meer nog, dat is onvermijdelijk want, nogmaals, de fundamentele drijfveer is dominantie verkrijgen over marktaandeel. Het echt schadelijke aspect van deze realiteit steunt op het punt hierboven – de inherente neiging van een “gevestigde macht” om zijn instelling te behouden. Als een medisch kartel invloed uitoefent op de FDA, dan zullen nieuwe ideeën die dat kartel zijn bronnen van inkomsten droogleggen vaak worden aangevochten, ongeacht de sociale voordelen die hierdoor worden bemoeilijkt.

G) Het marktsysteem wordt voor een gedeelte aangedreven door schaarste. Hoe minder er van iets voorhanden is, hoe meer geld er kan worden verdiend op korte termijn. Dat maakt dat bedrijven de neiging hebben de beschikbaarheid te beperken en zo een overvloedige productie te blokkeren. Overvloed creëren is gewoonweg tegen het principe dat vraag creëert. Het is beschreven hoe de Kimberly diamantmijnen in Afrika in het verleden diamanten verbrandden om de prijs hoog te houden. Diamanten zijn schaarse grondstoffen die er miljarden jaren over doen om te ontstaan. Dat schept alleen maar problemen. De wereld waarin we leven zou moeten gefundeerd zijn op het belang om overvloed te creëren voor de mensen van de wereld samen met strategische instandhouding en gestroomlijnde methoden om die overvloed waar te maken. Dit is een centrale reden waarom er sinds 2010 meer dan een miljard mensen zijn die honger lijden op de planeet. Het heeft niets te maken met een onvermogen om voedsel te produceren maar heeft alles te maken met de inherente behoefte om schaarste te creëren/in stand te houden omwille van kortetermijnwinsten.

Overvloed, efficiëntie en duurzaamheid zijn, simpel gezegd, de vijanden van de winst. Deze schaarste-logica geldt ook voor de kwaliteit van goederen. Het idee om iets te maken dat, laten we zeggen, een leven lang meegaat met weinig reparatie is heiligschennis voor het marktsysteem, want het verlaagt de mate van consumptie, wat de groei vertraagt en systeem-eigen repercussies veroorzaakt (baanverlies, etc.). Het schaarste-attribuut van het marktsysteem is hierdoor alleen maar schadelijk, om maar te zwijgen over het feit dat het zelfs niet de rol vervult om grondstoffen efficiënt te beheren, wat vaak wordt beweerd.

Hoewel de wet van vraag en aanbod voorschrijft dat hoe minder er van iets voorhanden is, hoe meer het zal worden gewaardeerd en dat dus de gestegen waarde de consumptie zal beperken wordt die idee teniet gedaan door de kans dat “iets opraakt” – het motief om schaarste te creëren, gekoppeld aan de inherente korte-termijn-beloning die resulteert uit de principes van schaarste. Waarschijnlijk komen we nooit zonder olie te zitten in het huidige marktsysteem. De prijs zal eerder zo hard stijgen dat niemand het zich nog kan veroorloven, terwijl die bedrijven die de resterende olie in handen hebben veel geld zullen verdienen aan de schaarste, ongeacht de sociale gevolgen op lange termijn. Met andere woorden, je mag de schaarste van bepaalde goederen waarvan de waarde zo hoog gestegen is dat dat de consumptie beperkt niet verwarren met functioneel en strategisch behoud. Echt strategisch behoud kan enkel voortkomen uit rechtstreeks beheer van de grondstof in kwestie met het oog op de meest efficiënte technische toepassingen van de grondstof in de industrie zelf, niet door lukrake oppervlakkige prijsverwantschappen, zonder rationele toewijzing.

2. Automatisering van arbeid
Naarmate kennelijk de tendens tot exponentiële groei in de evolutie van informatietechnologie, robotica en automatisering zich aftekent wordt het duidelijk dat menselijke arbeid hoe langer hoe minder efficiënt wordt om tegemoet te komen aan de nodige vereisten om de wereldbevolking overeind te houden. Vanaf het begin van de Industriële Revolutie hebben we een stijgende tendens van “technische werkloosheid”, het fenomeen waarbij mensen op de werkvloer worden vervangen door machines. Terwijl deze tendens aanvechtbaar is met betrekking tot de werkloosheid op lange termijn, schept hij ook een tendens om de werker en dus ook de consument buiten spel te zetten, wat dan weer de consumptie vertraagt.

Dit gezegd zijnde wordt deze kwestie zelfs overschaduwd door een nog dringendere kwestie: dat het gebruik van machinale arbeid (mechanisering) bewijsbaar efficiënter is dan menselijke prestatie in zo goed als alle sectoren. Als we bijvoorbeeld de prestaties in fabrieksproductie in zeg maar de staalindustrie over de afgelopen 200 jaar overlopen zien we dat niet alleen minder dan 5% van de arbeidsbevolking in zulke fabrieken tewerkgesteld is, maar ook dat de efficiëntie en de productiecapaciteit wezenlijk zijn toegenomen. De tendens toont zelfs aan dat tewerkstelling tegengesteld is aan productiviteit. Hoe meer mechanisering wordt toegepast, hoe productiever een industrie wordt.

Vandaag zijn er repetitieve baantjes die gewoonweg niet hoeven te bestaan gezien de staat van automatisering en toepassing van de computer (cybernetica). Niet alleen zou mechanisering in deze gebieden de dagelijkse sleur verlichten en mensen meer vrije tijd bezorgen, het zou een hogere productiviteit mogelijk maken, wat veel belangrijker is. Machines hebben geen pauzes, vakanties, slaap e.d. nodig. Met het gebruik van mechanisering kunnen we vele vormen van overvloed scheppen op deze planeet, van eten tot fysieke goederen.

Maar om dat te doen kan het traditionele arbeidssysteem dat we hebben gewoonweg niet bestaan. De realiteit is dat ons systeem van arbeid-voor-inkomen de vooruitgang tegenhoudt door de vereiste om mensen “aan het werk” te houden omwille van de “economische stabiliteit”. We belanden in een fase waarin de efficiëntie van automatisering het systeem van arbeid-voor-inkomen overheerst en verouderd maakt. Deze tendens vertoont geen enkel teken van vertraging, zeker in de nu dominante dienstensector, die in toenemende mate wordt geautomatiseerd in de vorm van kiosken, robotica en andere vormen. Net zo is het, door fenomenen gerelateerd aan de Wet van Moore en de steeds zakkende prijzen van computers en machines, waarschijnlijk slechts een kwestie van tijd dat bedrijven menselijke arbeid niet meer zullen kunnen verantwoorden omdat de automatisatiesystemen te goedkoop zullen worden. Natuurlijk is dit een paradoxale marktsituatie, die door sommige theoretici “de kapitalistische contradictie” wordt genoemd, want het verwijdert daadwerkelijk de consument (arbeider) zelf en vermindert daardoor de consumptie.

Afgezien van deze kwesties is het belangrijk ook een blik te werpen op bijdragen van menselijke arbeid gebaseerd op sociale belang, niet op geldwinst. In een resource-based economy zou er geen bestaansreden zijn voor zulke beroepen als bankieren, handelen, verzekering, kassapersoneel, makelaars, reclame… of wat dan ook gerelateerd aan het beheer van geld.

Alle menselijke handelingen in de vorm van gestandaardiseerde arbeid zouden ook de hoogste sociale opbrengst moeten hebben. Er is geen logica in de verkwisting van grondstoffen, tijd en energie aan handelingen die geen rechtstreeks en tastbare functie hebben. Deze aanpassing alleen al zou miljoenen jobs ongedaan maken, want de idee van “werken voor geld” als doel zou niet langer bestaan.

Op hun beurt zouden alle arme demografische, prullige goederen, ijdelheidsproducten en door de cultuur gefabriceerde creaties ontworpen om mensen te beïnvloeden voor redenen van status, met winst als enig doel, ook niet meer bestaan, wat talloze hoeveelheden tijd en grondstoffen zou uitsparen.

Een laatste opmerking over deze kwestie. Sommigen horen dit en veronderstellen dat dit de communicatieve kunsten en persoonlijke en sociale expressie zoals schilderen, beeldhouwen, muziek en dergelijke waardeloos maakt. Nee. Deze uitdrukkingsmedia zullen waarschijnlijk floreren als nooit tevoren, want de hoeveelheid vrijetijd die voor mensen beschikbaar wordt zal een renaissance van creativiteit en uitvinding mogelijk maken, alsook sociale rijkdom voor de gemeenschap. De verminderde druk van de verplichting tot arbeid zal ook stress reduceren en een vriendelijkere cultuur in het leven roepen.

Er is een verschil tussen creëren met als doel de maatschappij duurzaam en efficiënt te houden, met het accent op behoud van grondstoffen, productefficiëntie en strategische toewijzing van arbeid voor die dingen die een tastbaar sociaal resultaat opleveren – en creëren voor persoonlijke expressie, verkenning, experimenten en dus kunst, wat een kenmerk van de menselijke evolutie is geweest sinds het begin der tijden.

3. Technologische eenmaking van de Aarde via systematische aanpak
Wij leven in een symbiotisch/synergistisch planetair ecosysteem, met een evenwicht tussen oorzaak en gevolg dat één enkel systeem van aardse werking weerspiegelt. Buckminster Fuller definieerde dit zeer raak toen hij naar de planeet refereerde als “ruimteschip Aarde”. Het is tijd dat we deze natuurlijke stand van zaken laten weerspiegelen in onze maatschappelijke aangelegenheden op deze planeet. De kern van de zaak is dat de mensengemeenschappen, die over de aardbol verspreid zijn, grondstoffen nodig hebben die ook op niet-uniforme wijze over de aardbol verspreid zijn. Onze huidige procedure om de distributie van grondstoffen mogelijk te maken komt in de vorm van bedrijven die het eigenaarschap nastreven en opeisen van onze aardse grondstoffen, die ze dan op hun beurt weer “verkopen” aan anderen, in de naam van winst. De problemen inherent aan deze praktijk zijn talrijk door, nogmaals, de op eigenbelang gebaseerde ingesteldheid inherent aan het verkopen van iets voor persoonlijk gewin, zoals voorheen opgemerkt. Maar dit is enkel een gedeelte van de kwestie in de bredere context als het aankomt op de realiteit dat we op een eindige planeet leven en dat grondstoffenbeheer en –behoud de eerste bekommernis hoort te zijn met betrekking tot de overleving van mensen – vooral met de bevolkingsexplosie van de laatste 200 jaar. Twee mensen worden per seconde geboren op deze planeet en ieder van deze mensen heeft een leven lang eten, energie, water e.d. nodig. Gezien deze fundamentele noodzaak om te begrijpen wat we hebben, de mate van uitputting en, onveranderlijk, de noodzaak om de industrie te stroomlijnen op de meest efficiënte, meest productieve manier moet er een wereldwijd systeem van grondstoffenbeheer komen. Dat is gewoon gezond verstand. Dit is een uitgebreid onderwerp als we de technische kwantitatieve variabelen beschouwen nodig voor de uitvoering. Maar om het overzicht te bewaren kunnen we zeggen dat de eerste stap een volledige, wereldwijde inventaris van alle aardse grondstoffen is. Vervolgens wordt, gebaseerd op een kwantitatieve analyse van de eigenschappen van elk materiaal een strategisch gedefiniëerd productieproces opgebouwd van de grond af, gebruik makend van zulke variabelen als negatieve tegenwerkingen, hernieuwbaarheid, etc. (Meer hierover kan worden gevonden in de sectie genaamd Project Aarde in de Zeitgeistbeweging-lectuur genaamd “Waar gaan we naartoe?”)Daarna worden consumptiestatistieken geraadpleegd, de graad van uitputting bekeken, distributie logisch geformuleerd etc. Met andere woorden, het is een volledige systematische aanpak van het aardse grondstoffenbeheer, de productie en de distributie, met als doel absolute efficiëntie, bewaring en duurzaamheid. Met de wiskundig gedefinieerde attributen als gegeven, gebaseerd op alle beschikbare informatie op dat moment, samen met de staat van de technologie op dat moment, worden de parameters voor sociale werking in het industriële complex vanzelfsprekend, met beslissingen verkregen door berekening, niet door menselijke opinie. Hier wordt computer-intelligentie een belangrijk werktuig voor sociaal bestuur, want enkel de rekenkracht/programmering van computers kan zo’n proces efficiënt benaderen en strategisch regelen, en dat in real-time. Deze toepassing van technologie is niet nieuw, ze is gewoonweg een schaalvergroting van huidige reeds gekende methodes.

4. Toegang boven bezit
Het concept van bezit, onaangekondigd aan de meeste mensen vandaag, is een tamelijk nieuw sociaal concept. Als we extrapoleren uit gemeenschappen van jagers en verzamelaars die er vandaag zijn bestonden er voor de neolithische revolutie geen bezitsverhoudingen zoals wij die kennen. Er was ook geen geld en in veel gevallen zelfs geen ruilhandel. Gemeenschappen bestonden op een egalitaire manier, levend met de draagkracht van de streek en de ingebouwde natuurlijke productie. Het was pas na de ontdekking van de landbouw, uiteindelijk gevolgd door het verwerven van bezit door varende handelaars e.d. – tot de moderne tijd van gevestigde machtsblokken en bedrijven – dat bezit het scherp gedefinieerde kenmerk van de maatschappij werd zoals we het vandaag kennen.

Nu we dit begrijpen, wat meteen de algemene idee van bezit als een soort van empirische “menselijke natuur” naar de prullenmand verwijst, wordt de idee van “geen bezit” vandaag ook blindelings geassocieerd met het “communisme” en de werken van Karl Marx. Het is belangrijk erop te wijzen dat het de Zeitgeistbeweging haar pleidooi voor geen bezit werd afgeleid uit logische conclusies, bijna uitsluitend gebaseerd op strategisch grondstoffenbeheer en efficiëntie, niet één of andere oppervlakkige invloed door deze zogezegde “communistische” idealen. Er is geen relatie tussen de twee, want het communisme werd niet afgeleid uit de behoefte om grondstoffen efficiënt te bewaren en te beheren. Het communisme, in theorie en praktijk, werd gebaseerd op een sociaal/moreel relativisme dat cultuurgebonden was, niet milieugebonden – wat wel het geval is met een resource-based economy.

De echte kwestie met belang voor het voorzien in menselijke behoeften is niet bezit – het is toegang. Mensen gebruiken dingen, ze “bezitten” ze niet. Eigendom is een niet werkend, protectionistisch verschijnsel, afgeleid uit generaties van grondstoffen-schaarste, tegenwoordig gecombineerd met reclame vanuit de markt wat een draagvlak biedt aan status/klassenverschil omwille van geldwinst. Anders gezegd, eigendom is een vorm van gecontroleerde beperking, zowel fysisch als ideologisch. Eigendom als gecontroleerd beperkingssysteem, gekoppeld aan de inherente geldwaarde en dus de gevolgen op het niveau van de markt, is niet duurzaam, beperkend en onpraktisch.

In een resource-based economisch model wordt het accent verlegd van statisch bezit naar strategische toegang, met een systeem ontworpen om de maatschappij toegang te verschaffen als dat nodig is. In plaats van bijvoorbeeld verschillende soorten sportuitrusting te bezitten worden er toegangscentra georganiseerd, gewoonlijk in streken waar zulke sporten worden beoefend, waar iemand gewoon de spullen leent, ze gebruikt en ze daarna terugbrengt. Deze regeling in bibliotheekstijl kan worden toegepast op haast alle soorten menselijke behoefte. Natuurlijk maken diegenen die dit lezen die naar een meer individualistische, materialistische instelling geconditioneerd zijn vaak bezwaren met eisen zoals “wat als ik groene, handgemaakte golfclubs wil en er zijn alleen witte beschikbaar?” Dit is een cultureel gefabriceerde, vooringenomen beperking. De kwestie ter discussie is voorzieningen, niet ijdelheid. De menselijke expressie is door de noden van het huidige marktsysteem (consumptie) gevormd met waarden die gewoonweg non-functioneel en irrelevant zijn. Ja, dat zou een aanpassing van waarden vereisen naar kwaliteit, niet identiteit. Feit is dat zelfs voor diegenen die bezwaar maken vanuit het standpunt van het belang van persoonlijke identiteit de overkoepelende sociale gevolgen van zo’n sociale benadering voordelen zullen opleveren die in grote mate zulke willekeurige persoonlijke voorkeur zullen overschaduwen waarbij nieuwe waarden in het leven worden roepen om de verouderde te vervangen.

Deze omvatten: (a) geen bezit-gerelateerde misdaad: in een wereld van toegang in plaats van eigendom, zonder geld, is er geen motivatie om te stelen, want er is geen herverkoopwaarde. Je kan niet iets stelen wat niemand in bezit heeft en je zou het zeker niet kunnen verkopen. (b) Overvloed aan toegang. Het is vastgesteld dat de gemiddelde auto voor het grootste gedeelte van zijn levensduur geparkeerd staat en zo plaats en tijd verspilt. In plaats van met dit kwistige bijproduct van het eigendomssysteem te zitten zou één auto in een bepaalde streek veel gebruikers van dienst kunnen zijn, met slechts een fractie van de benodigde productie/grondstoffen. (c) Maximale productie-efficiëntie. In tegenstelling tot de situatie vandaag waar het marktsysteem voortdurend op voorhand inferieure goederen moet produceren omwille van de omzet zouden we goederen echt kunnen ontwerpen om mee te gaan, gebruik makend van de beste materialen en processen die strategisch beschikbaar zijn. We maken geen “goedkope” producten meer om het arme bevolkingsgedeelte (wat de meerderheid is) te bedienen. Alleen al dit attribuut zal monsterachtige hoeveelheden grondstoffen besparen, terwijl het tevens een maatschappij toegang verschaft tot goederen en diensten die ze nooit gekregen zouden hebben in een wereld gebaseerd op geld, inherente veroudering en bezit.

5. Autonome/gelokaliseerde stads- en productiesystemen.
Er zijn veel briljante ingenieurs die aan een oplossing hebben gewerkt voor de kwestie van industrieel design, van Jacque Fresco tot Buckminster Fuller tot Nicola Tesla. Achter zulke ontwerpen als Jacque Fresco’s cirkelvormige steden of Fullers geodetische koepel ligt een fundamentele gedachtegang: strategische efficiëntie en maximalisatie van de productiviteit.

Fresco’s cirkelvormige stad is samengesteld uit een aantal “gordels”, elk met een sociale functie, zoals energievoorziening, onderzoek, ontspanning, wonen, etc. Elke stad is dus een systeem waar alle voorzieningen worden geproduceerd in het stadscomplex, op gelokaliseerde wijze, waar dat maar mogelijk is. Hernieuwbare energiewinning zal bijvoorbeeld aan de verste omtrek gebeuren. Voedselproductie gebeurt dichter naar het midden in serres van industrieel formaat.

Dit is qua logica zeer verschillend van de op “globalisering” gebaseerde economie waar we vandaag in leven, die schandalige hoeveelheden energie en grondstoffen verspilt door onnodige transporten en verwerking door arbeid. Zo is ook het transport in de stad strategisch uitgerold om het gebruik van losse auto’s te vermijden, behalve in bepaalde gevallen, zoals hulpdiensten. Woningen worden ook microsystemen, met zo veel mogelijk interne energiewinning, zoals van zonlicht dat door het gebouw wordt geabsorbeerd met behulp van fotovoltaïsche technologie. Meer informatie over deze stadssystemen kan worden gevonden op www.thevenusproject.com.

De geodetische koepel, geperfectioneerd door Buckminster Fuller, biedt een ander op efficiëntie gericht medium binnen dezelfde gedachtegang. Het was Fullers doel om in zijn ontwerpen meer te doen met minder grondstoffen. Hij zag de problemen eigen aan conventionele bouwtechnieken en erkende de geïntegreerde kracht van natuurlijk optredende structuren. De voordelen omvatten: veel sterker dan een conventioneel gebouw maar veel minder bouwmateriaal nodig; koepels kunnen zeer snel gebouwd worden omdat ze gemaakt zijn van geprefabriceerde modules en geschikt zijn voor massaproductie; ze verbruiken ook minder energie om warm/koel te houden dan een conventionele doosstructuur. Meer informatie hierover kan je vinden op www.bfi.org.

Aan het eind van de rit is het fundamentele belang, nogmaals, duurzaamheid en efficiëntie op alle niveaus, van het ontwerp van de behuizing tot het ontwerp van de Aarde. Het marktsysteem werkt deze efficiëntie net tegen door zijn gebroken, inherent competitieve aard.

6. Wetenschap als de methodologie voor bestuur
De toepassing van “de wetenschappelijke methode voor sociaal belang” is de vaak herhaalde mantra voor de basis van de sociale werking van een RBEM. Terwijl de vanzelfsprekendheid hiervan met betrekking tot de industrie eenvoudig genoeg is om te begrijpen is het belangrijk ook de waarde ervan te beseffen in verband met menselijk gedrag. De wetenschap werd, historisch gesproken, vaak afgedaan als een koude, beperkende discipline, vooral voorbehouden voor zuivere technologie en uitvinding. Er schijnt momenteel weinig aandacht te zijn voor haar aanwending in het doorgronden van het menselijk gedrag.

Bijgelovig denken, wat biezonder dominant is geweest in de menselijke evolutie, is ervan uitgegaan dat de mens op één of andere manier losgekoppeld was van de fysieke wereld. Wij hebben “zielen”, “geesten”; wij zijn “goddelijk”; wij worden geleid door een alziende, alwetende, controlerende god, etc.

In tegenstelling daarmee, maar op een vreemde manier ook gelijkaardig, bestaat er een argument dat mensen “vrije wil” hebben in hun beslissingen en dat we de open mogelijkheid hebben onze daden te kiezen, los van de invloed van onze omgeving of zelfs onze opvoeding. Welnu, terwijl we de uitgebreidheid beschouwen van de vorige twee stellingen en dat velen die ze lezen talrijke culturele argumenten zouden kunnen vinden om het tegengestelde te beweren, verandert dit niet de fundamentele realiteit dat wij mensen door de eeuwen heen graag hebben gedacht dat we speciaal zijn en uniek, verschillend van alle andere organismen en de natuurverschijnselen op aarde.

Maar met het verlopen van de tijd is het alsmaar duidelijker geworden dat we niet speciaal zijn en dat er niet zoiets als “speciaal” bestaat in de natuurlijke wereld, want alles is speciaal als je kijkt naar hoe uniek alle organismen zijn. Er bestaat geen reden om aan te nemen dat de mens belangrijker of essentieel anders of specialer is dan een mol, een boom, een mier, een blad of een kankercel. Dit is geen “new age”-retoriek – het is fundamentele logica. Wij zijn fysische fenomenen – niet meer of niet minder.

Wij zijn sterk beïnvloed door onze cultuur en onze waarden en gedragspatronen kunnen meestal alleen het resultaat zijn van onze conditionering, omdat externe gebeurtenissen interageren met onze genetische aanleg. We hebben bijvoorbeeld een begrip genaamd “talent”, wat een ander woord is voor genetische aanleg voor een bepaald gedrag of stel gedragingen. Een piano-wonderkind kan een aangeboren vaardigheid hebben die hem toestaat sneller te leren en zuiverder te spelen dan een ander kind, dat even lang geoefend heeft, maar dat de genetische aanleg niet heeft. Hoe het ook zij, die “getalenteerde” persoon moest toch nog leren ‘wat een piano is’ en hoe erop te spelen. Met andere woorden, genen zijn geen zelfstandige opdrachtgevers. Er is een impuls vanuit de omgeving nodig om de aanleg gestalte te doen krijgen.

Hoe dan ook, het is niet het opzet van dit artikel om uit te weiden over de discussie omtrent “nature en nurture”. Het punt is dat we bewezen hebben dat we wetenschappelijk gedefinieerd zijn en een product van traceerbare oorzakelijkheid en het is dit inzicht dat ons kan toestaan het aberrante of “criminele” gedrag dat we vandaag zien in de maatschappij zoals mishandeling, moord, diefstal e.d. te verminderen en zelfs helemaal te doen ophouden. Zodra we de effecten van menselijke conditionering begrijpen is het logisch de omgevingsattributen te verwijderen die deze reacties mogelijk maken.

Net als een mishandelde hond die gedurende een week werd uitgehongerd de kniereflex kan hebben om zeer heftig te reageren op een voor de rest onopvallende voorbijganger, zo hebben wij mensen net dezelfde gedragsdynamiek. Als je niet wil dat mensen eten stelen, hou ze er dan niet van verstoken. Men is erachter gekomen dat gevangenissen nu meer geweld veroorzaken dan ze in toom houden. Als je een kind leert om een racist vol haat te worden dan zal het deze waarden heel vaak de rest van zijn leven meedragen. Menselijke waarden, en dus ook menselijk gedrag, worden gevormd door de omgeving volgens de regels van oorzaak en gevolg, niet anders dan een blad dat door de wind wordt weggeblazen.

In een resource-based economisch model ligt het voornaamste accent qua elimineren van aberrante menselijke handelingen niet op het “bestraffen” ervan, maar op het vinden van de oorzaken van deze overtredingen en het werken aan hun verwijdering. Mensen zijn een product van hun omgeving en persoonlijke/sociale hervorming is een wetenschappelijk proces.

Nederlands

Hoewel de Zeitgeistbeweging er perswoordvoerders, sprekers, afdelingscoördinatoren en dergelijke op na houdt ondersteunt of duldt ze geen leiderschapsgeoriënteerde structuur waarbij één enkel persoon of een groep de werking en waarden bepaalt die anderen blindelings volgen. Meer nog, zo’n traditioneel “volg de leider”-idee doet het concept en de aard van de educatieve initiatieven van de Zeitgeistbeweging teniet want het doel is eigenlijk het creëren van een even hoog niveau van inzicht binnen de gemeenschap zodat elk individu zelf stappen kan zetten, zonder begeleiding door iets anders dan de algemene ontwikkelingen binnen de gemeenschap, die zich regelmatig voordoen en steeds hun invloed hebben.

De afdelingsstructuur, bijvoorbeeld, wordt gezien als “holografisch” waarmee bedoeld wordt dat van elke regionale groep wordt verwacht dat hun integriteit en inzicht niet enkel de andere afdelingen weerspiegelt maar ook het geheel. Deze verbonden en toch onafhankelijke kijk geldt ook de “leden”. In de optiek van de beweging is er niets krachtiger dan een groep mensen die een idee delen en die ieder afzonderlijk gelijklopend op een logische manier tot een empatische gedragsmethode kunnen komen die van buitenaf bekeken geen controle door leiderschap vertoont of hoofdfiguren van iets. Het is ook belangrijk op te merken dat zij die de taak van coördinator op zich nemen niet de leiders van hun afdeling of team zijn. Het zijn enkel bruggen en initiatiefnemers. Zij bevelen niet. Het zijn vrijwilligers die verwerken en actie ondernemen in naam van.

Het is ook belangrijk erop te wijzen dat de Zeitgeistbeweging zelf, zoals ze is, ernaar streeft een kritische massa te bereiken, dat ze in feite het overgangsproces in gang zet naar het “doel” waar de middelen zelf naar zoeken. Als wij willen leven in een wereld zonder machtsmisbruik, verdeling, despotisme, schaarste en dergelijke dan moet het publiek een vandaag zelden gezien relevant niveau van opvoeding bereiken omtrent zijn omgeving. Velen veroordelen de gewelddadige dictators uit de geschiedenis omwille van hun brutale initiatieven maar zelden houdt men rekening met de onwetendheid en kneedbaarheid van het publiek en de militairen, die blindelings en onnadenkend de corrupte belangen van een select gestoord groepje ondersteunden. Echte sociale verandering zal niet komen door “eerlijke” leiders. Ze zal komen door een revolutie van massabesef en zodoende door verandering van waarden in ieder individu.

Nederlands

De globale Zeitgeistbeweging en haar afdelingen gaan zelden of nooit publiekelijk op zoek naar geld. Er zijn geen “open” inzamelpunten voor schenkingen zoals bij veel organisaties. Dat is bewust zo. De voorgestane ethiek hecht belang aan het gebruik van de mensen hun tijd en energie, niet hun geld. In het algemeen wordt verwacht dat zij die een afdeling en daarmee gepaard gaande projecten/evenementen mogelijk maken ook bereid zijn de onvermijdelijke kosten te dragen die dat met zich meebrengt, voor het hogere doel. Een voorbeeld: Peter Joseph, de oprichter van de beweging, is de enige geldschieter voor de globale afdelingswebsite en het beheer ervan, alsook van de belangrijkste evenementen van de Zeitgeistbeweging, zoals Zeitgeist-dag, het Zeitgeist Mediafestival, enz.

De enige uitzondering is de universele toelating aan officiële afdelingen om een shirt of dergelijke steunartikelen te produceren en te distribueren om te helpen de kosten te dragen van hun website en/of aanverwante kosten. Dat is aanvaardbaar want het is ook een cultureel gedragen communicatiemiddel. Andere schenkingenkunnen alleen tijd- en projectgebonden zijn. Als bijvoorbeeld een gemeentehuis $200 aanrekent voor een zaal dan kan er een bijdrage-widget of iets dergelijks op een site worden gezet in een poging om dat exacte bedrag te halen.

Op dezelfde manier moeten evenementen met ticketverkoop binnen een zekere marge uitgaan van een “break even”-scenario.

Als bijvoorbeeld de huur van een zaal $200 kost en er de zaal biedt plaats aan 50 personen, dan zou de ticketprijs $4,00 bedragen, in de veronderstelling dat de zaal uitverkocht zal zijn.

De integriteit van de beweging en dus ook van haar leden en afdelingen wordt deels weerspiegeld door de expliciete afwezigheid van geldwinst in het gebeuren. Belangrijker is de erkenning dat geld in de huidige wereld de meest opvallende corrumperende factor is, sociologisch gesproken, en zonder die mogelijke neiging tot/storing door misbruik zal de Zeitgeistbeweging alleen maar gesterkt worden in haar doelstelling.

Nederlands

De vroegste uiting van de Zeitgeistbeweging was als sociale beweging om massabewustzijn te creëren inzake de gedachtegang aan de basis van het werk van een man genaamd Jacque Fresco – een industrieel ontwerper en sociaal ingenieur en oprichter van een organisatie genaamd The Venus Project (TVP).

Maar vroeg in 2011 ontstonden er plots spanningen vanwege Mr. Fresco en zijn vennoot Roxane Meadows. Dit zorgde uiteindelijk voor een breuk tussen de twee organisaties die nu werken zonder mekaars actieve invloed. Het is belangrijk op te merken dat er geen oppositie is tussen de twee organisaties.

De verschillen tussen de twee organisaties zitten in functie en strategie terwijl de brede doelstelling essentieel dezelfde is.

Functie:
De Zeitgeistbeweging wil een gedachtegang overbrengen over hoe het begrijpen en de toepassing van wetenschappelijk redeneren de maatschappij kan verbeteren op het vlak van volksgezondheid en maatschappelijke duurzaamheid. Ze wil wereldwijd een goed ingelichte kritische massa tot stand brengen voor de aanvaarding en implementatie van deze gedachtegang en daarmee ook de evidente inzichten voor sociaal ontwerp die uit deze logica voortvloeien. Dat gebeurt via tal van programma’s en evenementen zoals Zeitgeistdag, het Zeitgeist Mediafestival, maandelijkse afdelingsraden, nieuwsbrieven, persberichten, lezingen, radioprogramma’s, sociaal netwerken, doelgerichte denktankprogramma’s en andere media.

The Venus Project was historisch nooit een sociale beweging. TVP dient essentieel als denktank voor de ontwikkeling en expressie van het werk van Jacque Fresco – meer bepaald zijn kijk op de toekomst qua fysieke ontwerpen en sociale methoden.

Strategie:
TVP heeft in zijn communicatie de neiging zichzelf als bron van de oplossing aan te duiden en werkt daardoor als een instelling, waarbij het vaak intellectueel eigendomsrecht opeist op de ideeën van Jacque Fresco. Voor de term - en dus de definitie van een - “resource-based economy” is in 2010 door TVP het copyright aangevraagd.

De Zeitgeistbeweging beperkt haar oplossingenreferentie niet tot TVP of enige persoon of instelling en eist ook het eigendom of ontstaan niet op van eender welk van de uitgedragen ideeën. In plaats daarvan spitst ze zich toe op de basisredenering achter de aanpak waarin wetenschappelijke efficiëntie op de maatschappij wordt toegepast, waarbij heel het wetenschappelijk onderzoek als bron wordt vermeld, zonder nadruk op één organisatie of figuur.

Je zou kunnen stellen dat alle kennis serieel wordt ontwikkeld door culturele en informatie-gerelateerde evolutie en concepten als “toeschrijving aan” of “institutioneel eigendom van” worden in realiteit intellectueel onhoudbaar. Dat betekent niet dat diegenen met gezag als expert niet de voorkeur zouden genieten voor situaties die de toepassing van deze vaardigheden vereisen. Maar op het vlak van gegevens/redenering staat informatie altijd op zichzelf en ondergaat haar eigen nauwkeurig onderzoek en de boodschapper wordt onbelangrijk.

De Zeitgeistbeweging ziet momenteel het verschuiven van het waardensysteem en het belang van opvoeding als de meest kritieke kwesties en dat is de reden waarom programma’s met publieksinteractie bovenaan de lijst staan.

De uiterst specifieke technische ontwerpen eigen aan The Venus Project die zelfs de mechaniek van het sociale systeem zouden bevatten worden geacht te groeien als natuurlijk gevolg van zodra de gedachtegang is verteerd door het publiek.

Naast promotiewerk voor de “open source”-gedachtegang om het publiek kennis te verschaffen d.m.v. gemeenschapsinteractie en media als belangrijkste doelstelling heeft de Zeitgeistbeweging bovendien ook een meer traditionele activistische kant, met voedselinzamelingen, straatacties, en vrijwilligerswerk om de groeiende druk, die door dit systeem wordt veroorzaakt, te helpen verlichten.

TVP houdt zich niet bezig met grootschalig activisme of liefdadigheidsacties en is er enkel om gestalte te geven aan het werk van Jacque Fresco.

RBE vs RBEM:
Uit een algemen respect voor het werk van The Venus Project met betrekking tot wat ze beschouwen als het eigendomsrecht op het begrip “resource-based economy” [RBE] en de definitie ervan verkiezen sommigen in de beweging het gebruik van de term “resource-based economic model” [RBEM] om los te komen van de Fresco-specifieke associatie/definitie en een meer algemeen, flexibel begrip van de gedachtegang mogelijk te maken.

Nederlands

Zeitgeistdag, kortweg Z-dag, is een jaarlijkse wereldwijde evenementendag die jaarlijks midden maart plaatsvindt. Het doel is het publieke bewustzijn omtrent de Zeitgeistbeweging te doen groeien.

De eerste officiële Z-dag vond plaats in 2009. Deze evenementen werden goed gedocumenteerd door nieuwsagentschappen over de hele wereld, met inbegrip van de New York Times in Amerika. Een archieflijst van die evenementen kan je HIER vinden.

Op de Z-dag van 2010 waren er wereldwijd 330 gelijkgezinde evenementen in meer dan 70 landen. Deze evenementen werden goed gedocumenteerd door nieuwsagentschappen over de hele wereld, met inbegrip van de Huffington Post in Amerika. Meer pers/info kan worden gevonden op zday2010.org.

Een Zeitgeistdag-evenement kan veel vormen aannemen, gaande van een eenvoudige vertoning van DVD-media tot volledige lezingen en interactieve vraag-en-antwoordsessies met afdelings-organisatoren in verschillende regio’s.

Nederlands

Omdat we de kracht van kunst en media om de wereld te helpen veranderen onderkennen is het Zeitgeist Mediafestival een jaarlijks wereldwijd kunstenfestival dat laat in de zomer plaatsgrijpt.

Het idee is om de artistieke gemeenschap en hun potentieel om waarden te veranderen in de strijd te werpen. Het stelt dat de nodige veranderingen in de structurele/economische werking van de gemeenschap enkel zichtbaar kunnen worden indien vergezeld van een persoonlijke/sociale waardentransformatie in ieder van ons. Al speelt intellectuele kennis zijn rol als gids van het pad, toch volgen velen in de wereld hun gevoelens – niet de kennis. Het Zeitgeist Mediafestival streeft ernaar die niveaus te overbruggen en belicht tegelijk het aspect dat de wereld veranderen en verbeteren niet langer als marginale, verdachte of zelfs gevaarlijke onderneming wordt beschouwd – maar eerder als het hoogste en eervolste niveau van persoonlijke/sociale integriteit dat we hebben.

Deelname aan het Zeitgeist Mediafestival betekent niet dat elk evenement aan bepaalde strikte criteria qua onderwerp moet beantwoorden of zelfs aan de beginselen van de beweging gewijd moet zijn. Om te mogen deelnemen wordt daarentegen wel van iedere act vereist dat ze begrip hebben van en akkoord gaan met de algemene gedachtegang aangaande menselijke en sociale duurzaamheid en de vanzelfsprekende factoren die een globale kijk op de wereld als één systeem omvatten en hoe dat in verband staat met onze menselijke familie.

Het Zeitgeist Mediafestival is ook wereldwijd actief met lokale voedselinzamelingen om de vele daklozen en noodlijdenden rechtstreeks te helpen.

Nederlands

Nee. Alhoewel het woord “Zeitgeist” ook wordt geassocieerd met Peter Josephs filmreeks, “Zeitgeist: The Movie”, “Zeigeist: Addendum” en “Zeitgeist: Moving Forward” mag de inhoud van de filmreeks hier niet worden verward met de beginselen van de Zeigeistbeweging. De tweede film was echter wel de inspiratiebron voor de Zeitgeistbeweging door haar populariteit en haar algemene boodschap van de zoektocht naar waarheid, vrede en duurzaamheid in de maatschappij.

De term “zeitgeist” wordt gedefinieerd als het algemene intellectuele, morele en culturele klimaat van een tijdperk. De term “beweging” impliceert doodgewoon beweging en verandering. De Zeitgeistbeweging is dus een organisatie die aanzet tot verandering in het dominante intellectuele, morele en culturele klimaat van de tijd.

De beweging gaat niet over vergelijkende religie, valse-vlagterrorisme, economische huurmoordenaars, Fractional Reserve banking of de Federal Reserve. De films houden geen verband met de beweging in detail en zijn persoonlijke expressies van Peter Joseph. Hieromtrent is er vaak wat verwarring en in de extreemste gevallen hebben sommige mensen de kniereflex dat de Zeitgeistbeweging achter verboden samenzweringstheorieën staat of antireligieus is of zo. Dit soort uitspraken is meestal pejoratief/beledigend van aard, misbruikt om de beweging af te keuren aan de hand van een externe associatie die zowel foutief als taboe is. Feit is dat er geen enkel rechtstreeks verband is.

Als u niet vertrouwd bent met wat de Zeitgeistbeweging in feite is, bekijkt u dan alstublieft onze uitgebreide literatuur- en video-/lezingencollectie op deze website.